تبليغاتX
ANART

ANART

 

با سلام و درود به دوستان و میهمانان گرامی

امیدوارم لحظات پر باری را در آنارت داشته باشید وبلاگم را با اسطوره و نابغه ی هنری لئوناردو داوینچی  می آغازم ...

با امید و توکل به ذات حضرت حق و عشق آنارت را متولد میگردد...

 

داوینچی در سال ۱۴۵۲ در شهری کوچک در نزدیکی فلورانس در ایتالیا به دنیا آمد. داوینچی نشانه و خلاصه یک مرد رنسانس می باشد. او نه تنها یک نقاش بلکه یک دانشمند و مخترع نیز بود که ایده هایش قرنها جلوتر از آن زمان بود. نوشته هایش که بیشتر از ۵۰۰ صفحه می باشد شامل موضوعات مختلفی از قبیل ستاره شناسی، آناتومی بدن انسان، گیاه شناسی، زمین شناسی و اختراعات گوناگونی است که هیچ گاه در دوران زندگیش به مرحله ظهور در نیامد.

 



::ادامه مطلب::

+نوشته شده در Sat 19 Nov 2011ساعت9:39 PMتوسط anahita baniasadi | |



سرعت انتقال مفاهیم

كاریكاتور

خوانندگان یك روزنامه یا نشریه امكان دارد در نگاه اول فقط تیترهای اصلی و فرعی را بخوانند و در چشم به‌هم‌زدنی نشریه را كنار بگذارند، اما همه آنها كاریكاتور چاپ شده را تمام و كمال می‌بینند و واكنش نشان می‌دهند.

همین نكته در كاریكاتورهای الكترونیكی و اینترنتی نیز صادق است؛ چرا كه كاریكاتور سریع‌ترین شكل انتقال مفهوم به مخاطب عنوان می‌شود.

درك سرعت انتقال كاریكاتور وقتی مشخص می‌شود كه آن را با گرافیك یعنی بهترین رسانه هنری مقایسه كنیم. مخاطب بعد از دیدن یك پوستر به یك احساس درونی می‌رسد و شاید به نكته‌ای در آن پی ببرد، اما وقتی می‌خواهد برای دیگری از پوستر یاد كند، فقط به ذكر موضوع آن بسنده می‌كند.

در صورتی كه بارها شاهد بودیم كه مردم جزئیات كاریكاتوری را به خاطر سپرده و موضوع، نحوه اجرا و طنز موجود در كاریكاتور را درك كرده و قادرند برای دیگران بازگو كنند و در مواردی حتی از آن لطیفه یا سكانسی از یك فیلم كمدی بسازند.

كاریكاتور مطبوعاتی،  تابع خود مطبوعات در 2 دهه اخیر اشكال متفاوتی پیدا كرده اما در هر شكلی كه باشد، ارتباط به روز و بی‌واسطه‌ای با مردم دارد. همان‌طوركه با مرور مطبوعات گذشته تا به امروز می‌توانیم به شناختی مردم‌شناسانه برسیم و نوع زندگی انسان‌ها را در دوران‌های مختلف كشف كنیم، با دیدن كاریكاتورها به زندگی درونی مردم و طنز رایج در میان آن رسیده و نحوه زندگی و ارتباط با یكدیگر از گذشته تا امروز را درك می‌كنیم.

اهمیت كاریكاتور مطبوعاتی وقتی بیشتر می‌شود كه بدانیم بعد از مرور و بررسی كاریكاتورهای ادوار مختلف می‌توان شكل مشاركت مردمی در حكومت، انتقادپذیری از دولتمردان و شیوه مختلف اعتراض به اعمال قدرت را در دوره‌های مختلف یك كشور یا جامعه شناخت.

 این شناخت وقتی كامل می‌شود كه طرز تفكر و عقاید و شیوه زندگی كاریكاتوریست‌ها در كنارش موجود باشد تا بدانیم چه كسی، چگونه انتقاد خود را به دیگران به شیوه طنز اعلام می‌كرده است. متأسفانه تاریخ كاریكاتور مطبوعاتی ما در 2 دهه اخیر دچار چالش‌های فراوان بوده و بنگاه‌های مطبوعاتی و ناشران روزنامه‌ها كمتر به دسته‌بندی و حفظ سوابق همكاران كاریكاتوریست‌شان اقدام كرده‌اند.

روزنامه همشهری اولین نشریه‌ای است كه هر روز در صفحه‌ای ثابت، اقدام به چاپ كاریكاتورهای رنگی كرده و این در تاریخ مطبوعات ایران بی‌سابقه بود. گروه كاریكاتوریست‌های روزنامه همشهری از بدو تاسیس تاكنون  از  شیوه‌های مختلف از جمله شخصیت، موضوع، روایت و تمثیل كاریكاتور كشیده و توانسته‌اند آثار خود را در صفحات هنری، فرهنگی، اجتماعی و حتی سیاسی فارغ از نام ستون كاریكاتور و در جهت معرفی بهتر مقالات و گزارش‌ها به چاپ برسانند.

اسد بیناخواهی، علی جهانشاهی، علی مریخی، علی جلوه، افشین سبوكی، داود كاظمی‌و... از جمله پایه‌گذاران گروهی بودند كه امروز همكاران‌شان هر روز در صفحه 3 و در اندازه‌ای ثابت، افكار و نظرشان را به اشكال گوناگون و با لحنی طنز به مخاطب آشنای خود می‌گویند.

بهمن عبدی، داود كاظمی، جمال رحمتی، ابوالفضل محمدی، علی درخشی، نوید شریفی، رسول آذرگون، ثنا حسین‌پور و  مهدی كاظمی كاریكاتوریست‌هایی هستند كه حاصل یك سال نگاه خود به موضوعات متنوع روز را كه در روزنامه همشهری به چاپ رسیده‌اند، در قالب نمایشگاهی با عنوان «كاریكاتورهای 85 همشهری» در نگارخانه دائمی كاریكاتور به نمایش گذاشته‌اند.

 این آثار نیز با شیوه‌های متفاوتی دیدگاه‌ها و ایده‌های طراحان آنها را بیان می‌كنند و هر یك به نوعی مخاطب را درگیر با موضوع و با خود همراه می‌سازند.

آنچه حائز اهمیت است، تداوم فرهنگ چاپ كاریكاتور است كه به زودی به میراث فرهنگی همشهریان تهرانی بدل می‌شود.

+نوشته شده در Sat 28 Apr 2012ساعت3:4 PMتوسط anahita baniasadi | |



ویژگی های کاریکاتور

در طرح کاریکاتور، یک چین ، یک خط ، مبالغه در یک برجستگی یا انحناء ، حتی یک نقطه مبین واقعیتی است. از اینرو  کاریکاتوریست به عنوان مفسری شناخته می شود که فرآیند طرح را از محدوده ی یک پیام آنی و ساده و عینی بر می گیرد و به سوی انگیزه ای برای تفکر پیش می راند.

آنچه کلمه کاریکاتور بدان اطلاق می شود ممکن است تنها یک طرح تمثیلی یا کنایه ای باشد، با این هدف که بجای خنداندن بیننده ، وی را به تفکر وا می دارد. آنچه از کلمه ی کاریکاتور بر می آید این است که یک اثر کاریکاتور معمولا مقداری تخیل و اغراق را در خود آمیخته دارد ؛ مهمتر از آن اینکه ، در بیان هدف خود از اصطلاحات روزمره و عام به همان شکل متداول بهره می گیرد . این خود یکی از ویژگی های تعیین کننده کاریکاتور در منطقه زمانی خلق اثر است .

با دیدن کاریکاتو ، ناخودآگاه مفهوم خنده و شوخی در ذهن تداعی می شود . اما اگر از این جهت به تعداد بیشمار آنها نگاه کنیم ، می بینیم در بسیاری از این تصاویر ، سعی در ایجاد خنده و شوخی صرف نبوده است . در حقیقت بعضی از بزرگترین آثار کاریکاتور ،  به لحاظ جدی بودن و تاثیری که بر عواطف و احساسات وارد می کند ، با سایر اشکال هنری های تجسمی به رقابت برخاسته

+نوشته شده در Sat 28 Apr 2012ساعت3:2 PMتوسط anahita baniasadi | |



تاریخچه پیدایش کاریکاتور

گفته شده هنر کاریکاتور خیلی پیش از پیدایش روزنامه نگاری و حتی اختراع ِ صنعت چاپ در دنیا رواج داشته و در واقع عمری به  درازای تاریخ مکتوب انسان دارد . قرنها پیش از این که اصطلاحات کاریکاتور ، کارتون ( یا هر عنوانی که در زبانهای مختلف به آن داده شده ) ابداع گردد ، این هنر در عصر باستان شناخته شده و رواج داشته است .

اولین کاریکاتورهایی که در آنها مسائل سیاسی و اجتماعی مطرح شد ، در حفاریهای شهر پمپی به دست آمده که تقریبا 1900 سال پیش در زیر گدازه های آتشفشانی پنهان  بود.  این کاریکاتورها بر روی ستونهای سنگی کنده شده بود و در معرض دید همگان قرار داده می شد.

در قرن اخیرگرچه در نقاشیهای نقاشان بزرگ قرن 16 میلادی ، از قبیل «هولباین» و «بروگل » نقشهای کاریکاتور فراوان به چشم می خورد، اما سُنت کاریکاتور سازی که اساس آن تاکید بر جنبه های خنده آور اشخاص، موضوع کاریکاتور است ، در قرن 17 میلادی به دست "کاراچی" در ایتالیا پایه گذاری شد.

"آگوستینو کاراچی" نقاش ایتالیایی اولین هنرمندی بود که برای سرگرمی خود و دوستانش از چهره ی انسانهای واقعی ، تصاویر کمیک می کشید . کسانی که از کارگاه او دیدن می کردند ، سوژه های تصاویر وی می شدند . این بازدید کنندگان چهره ی خود را به صورت سگ ، خوک ، قاطر و یا حتی پارچ آب و قرص نان می دیدند .واژه کاریکاتور برگرفته از نام "کاراچی " نقاش نیست و از کلمه ایتالیایی "کاریکار" به معنی "انباشتن" (اغراق در جزئیات ) ساخت شده است . پس از "کاراچی" ، نقاشان ایتالیایی متعددی این شیوه – کاریکاتور – را برگزیدند. یکی از آنان «پی یرگتسی» (1674-1755) بود . تصاویر وی ملایم ، جالب و هوشمندانه بود.
پس از آن ، هنرمندان دیگری نیز به کاریکاتور روی آوردند . معروفترین اینان در قرن 18 نقاش انگلیسی "ویلیام هوگراث " بود (1764-1697) هوگراث نمی خواست به عنوان یک کاریکاتوریست شناخته شود.  در حقیقت کارهای وی بسیار جدی تر از کاریکاتورهایی بود که پیش از آن کشیده شده بود . در طرح ها و نقاشی ها وی تمام چیزهای شیطانی و احمقانه در انگلستان آن زمان نشان داده شده است . او به   ندرت چهره ی واقعی مردم را می کشید ، اما شخصیتها در تصاویر وی شامل آدمهای خوب و بد ، مستها ، مردان و زنان  مد پرست هستند . "هوگراث" هنرمندی بزرگ بود و نشان داد که یک  کاریکاتور  تا  چه  اندازه می تواند پرمعنا باشد . دیگر هنرمندان انگلیسی برای نمایش زشتی و حماقت بویژه در سیاست از شیوه ی "هوگراث " پیروی کردند.

نامدار ترین این هنرمندان توماس رولندسون (1827-1756) جیمز گیلری (1815-1757) و جرج کرویک شانک (1878-1792) بودند . آنها همه چیز را ، از مدلهای مختلف کلاه گرفته  تا  سیاستمداران  مشهور ،  به  مسخره  می گرفتند و مورد حملات شدید خود قرار می دادند . این تصاویر با شیوه ی خشونت آمیز و زننده ی خود ، همان اثری را داشتند که امروز کاریکاتورها در روزنامه ها دارند و حاکی از نگرش این هنرمندان در طول چهل  سال (1780 تا 1820 ) به اتفاقات آن روزگارند.

در سال 1830 هنرمند و ناشر فرانسوی «شارل فیلیپون» (62-1802) روزنامه ای ارزان قیمت و مصور منتشر کرد که به کاریکاتور اختصاص داشت. این نشریه که «لاکاریکاتور» نامیده می شد چنان با استقبال روبرو شد که دو سال بعد فیلیپون را مصمم به انتشار روزنامه ای دیگر به نام «لاشاریواری » نمود.هر دو روزنامه در مبارزه شدید با دولت وقت ، چنان سر و صدایی ایجاد کردند که چندین بار از ارائه کار بازداشته شدند . یکی از نقاشان برجسته ای که در این روزنامه مشغول به کار بود یعنی «انوره دومیه» (79 – 1808) به خاطر تصویری که از پادشاه لویی فیلیپ کشیده بود و او را در حال بلعیدن کیسه های پول نشان می داد به شش ماه حبس محکوم شد.

در انگلستان نیز مجله ای با نام «مشت» در سال 1841 تاسیس شد . تصاویر این نشریه جدیت کمتری داشتند و بر خلاف همتای فرانسوی خود ، بیشتر بر طنزی لطیف و ملایم تکیه داشت.

+نوشته شده در Sat 28 Apr 2012ساعت3:1 PMتوسط anahita baniasadi | |



کاریکاتور چیست؟

کاریکاتور را اینگونه تعریف کرده اند :

1- هنرِ ارائه ی تصاویر اشخاص یا اشیاء ، که در آن صفات و خصوصیات بارز فرد یا شیئ ، به نحوی اغراق آمیز ، مضحک و غیر طبیعی به تصویر کشیده می شود.

2- تصویر یا هراثرهنری ، که به نحوی مضحک و اغراق آمیز ، ویژگی های موضوع اصلی را به نمایش می گذارد.

3- تصویر مشابه ،  مضحک و غیر طبیعی از چیزی ارائه دادن.

4- تقلید کردن از روی تمسخر

در مجموع شاید بتوان به طور خلاصه این گونه گفت که کاریکاتور تصویری است که به منظور هجو کردن چیزی یا کسی کشیده می شود . کاریکاتور یک شخص باید مضحک باشد و در کشیدن آن باید نمایش اعضای بدن سوژه مبالغه کرده و شخصیت سوژه را بنمایاند.

کلمه ی کاریکاتور از کالمه ایتالیایی «کاریکار» گرفته شده که به معنای اغراق است اما اغراق در کاریکاتور یا طنز تصویری ، باید سنجیده ، منطقی و هوشمندانه باشد . برخی از پژوهشگران هنر کاریکاتور عقیده دارند که کلمه ی کاریکاتور کوتاه شده ی "کاریکاتورا" است که در قرن شانزدهم در ایتالیا توسط طراح و نقاش آن زمان ، آنیبال کاراکی مصطلح گردید.

هنرمندان – در مسائل سیاسی – از چهره های واقعی سیاستمداران و یا کسانی که به نوعی خبرساز هستند ، کاریکاتور می کشند . بسیاری از کاریکاتورها برای خنداندن بیننده کشیده شده اند  ، اما بعضی از آنها – مثل موضوعات سیاسی – با اینکه در نگاه اول خنده دار هستند ، اما معنای ثانوی عمیقی د رخود دارند.

در ادبیات نیز کلمه ی کاریکاتور به توصیفی  که جنبه مسخره آمیز یا هجوآمیز دارد و شخص یا اشخاص مورد توصیف را به شکل اغراق آمیزی مجسم می کند اطلاق می شود، و سابقه ی این شیوه به دوران یونان باستان می رسد . "چارلز دیکنز" از جمله ی نویسندگان بزرگی است که از این شیوه "کاریکاتورهای ادبی" در آثار خود استفاده فراوان کرده است .

+نوشته شده در Sat 28 Apr 2012ساعت3:1 PMتوسط anahita baniasadi | |



نواع کاریکاتور

کاریکاتور از نظر شکل و طراحی پنج نوع است که عبارتند از :

1- کاریکاتور ساده : در این نوع کاریکاتور ، طرح ، تناسب اعضای بدن انسان واشیاء را تغییر می دهدطرحهای هجایی : این طرحها ،  کاریکاتورهایی هستند که ضمن تغییر ، " عیب جو و ریشخند کننده " نیز هستند . در کاریکاتورهای سیاسی ، بیشتر از این طرحها استفاده می شود .

2-طرحهای کمیک : معمولا ژورنالیستها ، صفحه ی فکاهی خود را از این طرحها پرمی کنند . هدف اصلی این طرحها بیشتر خنداندن خوانندگان روزنامه یا مجله است و طراح ، اهداف تربیتی و یا اجتماعی را دنبال نمی کند .

3-طرح های روز : نقش اصلی و اساسی آن ، انتقاد و تفسیر کارها و فعالیتهای روزانه در روزنامه و مجلات است .

4- طرح های فانتزی : که آنها هم کم و بیش کمیک هستند اما تخیل در آنها نقش اساسی دارد. در ادام بحث مقوله ی کاریکاتور به عنوان نمونه به بررسی آثار "دیوید لوین" می پردازیم:

یکی از مهمترین و بهترین کایکاتوریستهای دنیای معاصر هنرمند آمریکایی «دیوید لوین» است . نکته اختصاصی در کار «لوین» تمرکز توجه او روی چهره است و این یک توجه کلاسیک است

+نوشته شده در Sat 28 Apr 2012ساعت3:0 PMتوسط anahita baniasadi | |



+نوشته شده در Fri 16 Mar 2012ساعت2:2 AMتوسط anahita baniasadi | |



اصول کاریکاتور

در نقد هنر هر گاه صحبت از اصول می شود تکثر و تنوع فراوانی در نظریات پدید می آید که البته همواره اشتراکاتی هم در اغلب نظرات یافت می شود. تعریف یک هنر گاه موجب تحدید و گاه موجب تبیین می شود و اگر بدون ترس از تحدید به تعریف هنر کاریکاتور بپردازیم مؤلفه اغراق شاید بیشترین سهم از اشتراک نظر را داشته باشد و کمتر مورد اختلاف صاحب نظران باشد. به همین دلیل جایگاه این اصل در کاریکاتور یک جایگاه ماهوی است.

 

هنرمند در جریان آفرینش یک اثر از تجربیات شخصی و تأثیراتی که به مرور زمان از دیگران پذیرفته به عنوان یک بینش منفرد با کمک تکنیکی که باز هم متأثر از دیگران است به خلق اثر دست می زند. تنوع در تکنیکهای کاریکاتور شاید بیشتر از همه هنرها باشد . چگونگی استفاده از رنگ و خط یا استفاده از کامپیوتر و انواع تکنیکهای رایج در سایر هنرهای تجسمی و ترکیب آنها تکنیکهای متنوعی را در کاریکاتور به وجود آورده آنقدر که تعداد این تکنیک ها تقریباً به تعداد کاریکاتوریستهاست و صاحب هر اثر را با اندکی تأمل می توان شناخت. این اتفاق طبیعی و پذیرفتنی است و هیچگاه نمی توان کسی را صرفاً به خاطر استفاده از یک تکنیک به نقد کشید (برخی از دوستان در مورد فلورین اشتباهاً به این نتیجه رسیدند که من او را به خاطر استفاده از رنگ روغن روی کاغذ به نقد کشیدم!) اما با استناد به اینکه اغراق یکی از اصول ماهوی هنر کاریکاتور است می توان هر تکنیکی که به کمرنگ کردن تأثیر این اصل و به تبع آن تضعیف کنتراست در مفهوم کاریکاتور کمک می کند را نقد کرد زیرا بی وفایی به اصل اغراق در حقیقت دوری جستن از ماهیت کاریکاتور است. کاریکاتور هنر مطلق گرایی است که ماهیتاً از نسبی گرایی می گریزد. این هم یک اصل است . در دنیای کارتون پلیسها مطلقاً پلیسند و همه نشانه های یک کارکتر دزد بر دزد بودن آن تأکید مصرانه ای دارند. این تأکید ، وفاداری به اصل اغراق است زیرا قرار است بیننده ، داستان یک کارتون را در زمان کمی هضم نماید.

 

کاریکاتورهایی که در آنها از خط برای معرفی یک کاراکتر استفاده می شود را به جوهره کارتون نزدیکتر می بینم و برخلاف آن هر تکنیکی که یک کاراکتر را تنها با استفاده از اختلاف رنگ پدید می آورد (کاری که فلورین می کند) را از ماهیت این هنر دور می بینم. (فراموش نکنید که فلورین به گفته خودش این تکنیک را فقط به این خاطر انتخاب کرده که آن را امتحان کرده و از آن خوشش آمد !!) به نظر من پلنگ صورتی نسبت به کارتونهای جذاب و پر تعداد سه بعدی به هنر کاریکاتور نزدیکتر است و از این منظر همیشه برایم جذابیت ویژه ای دارد. خط مطلق ترین نشانه روی کاغذ است و به عنوان یک ابزار ذاتاً در خدمت اغراق است ، زیرا صریح ترین شکل معرفی یک کاراکتر است و مرز کاملاً روشنی را با دیگر کاراکترها پدید می آورد. این مطلق گرایی ساختاری امتیازی است که مطلق گرایی محتوایی را تقویت می کند (و فلورین آثارش را از این امتیاز محروم کرده تنها به این خاطر که یک روز یک تکنیک را امتحان کرده و از آن خوشش آمده!!) . کاریکاتورهای مبتنی بر خط کاریکاتور ترند! چون از این ابزار در خدمت خلق عناصر مطلق و برداشت های فیکس استفاده می کند و در داستان اثر یک کنتراست مفهومی ایجاد می کند.

 

همه آنچه گفته شد زمانی برای شما پذیرفتنی خواهد بود که شما اغراق را به عنوان یک اصل پذیرفته باشید

 

 

 

+نوشته شده در Fri 20 Jan 2012ساعت1:3 PMتوسط anahita baniasadi | |




مراحل کار:

۱-سوژه يابی

مسلما اولين قدم در خلق يک کاريکاتور پيدا کردن سوژه است که ميتونه دو حالت داشته باشه

الف-تصميم بگيريد کاريکاتور بکشيد و دنبال سوژهای برای اجرا بگرديد

ب- موضوعی ذهنتون رو به خودش مشغول کرده باشه و تفکر و نگرشتون به اون مسئله رو در قالب کاريکاتور پياده کنيد

که من به شخصه در حالت دوم آثاری به مراتب عميقتر و تاثيرگذارتر خلق ميکنم

۲-عنصريابی


حالا منظور ما از عناصر چيه؟عناصر تشکيل دهند يک کاريکاتور تصاويری هستند که بار معنايی يک کاريکاتور رو به دوش ميکشند و هر کدام نماد يک مفهومند. مثلا در اثر زير :

کودک و عروسکش که نماد پاکی و معصوميتندوتفنگ که نماد جنگ است عناصر کار هستند


::ادامه مطلب::

+نوشته شده در Sat 14 Jan 2012ساعت6:41 PMتوسط anahita baniasadi | |




::ادامه مطلب::

+نوشته شده در Mon 9 Jan 2012ساعت1:24 AMتوسط anahita baniasadi | |